Adaptacja dziecka 3-letniego do przedszkola

DRODZY RODZICE!

 

Historia bycia rodzicem jest historią rozstawania się.

Począwszy od przecięcia pępowiny, poprzez raczkowanie, wychodzenie na chwiejnych nogach do innego pokoju, pójścia do przedszkola (…)

Jeżeli dajemy dziecku prawo do oddalania się od nas, to znaczy że dajemy mu prawo by było tym kim jest. Czyli zgadzamy się by trzylatek miał swoje upodobania kulinarne, czterolatek nie lubił całować cioci Zosi a siedmiolatek miał swoje tajemnice. Rodzice powinni dać dzieciom zarówno korzenie jak i skrzydła. Ani jednego ani drugiego nie może zabraknąć. A skrzydła przecież służą do latania. Jeżeli się kogoś kocha nie można go trzymać w klatce. Tak trudno pogodzić się z tym, że nie wychowujemy naszych dzieci dla siebie tylko dla świata. Ale czy jest piękniejszy widok od ptaka, który swobodnie szybuje po niebie? Myślę, że warto tego doświadczyć. Ale przygotowania trzeba zacząć już dzisiaj.

Start

ADAPTACJA DZIECKA 3 - LETNIEGO DO PRZEDSZKOLA

 

Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, jak ważne i znaczące są pierwsze lata życia dziecka dla jego rozwoju. Prawidłowe i fachowe kierowanie dzieckiem pozwala na odpowiednią stymulację jego rozwoju. Takiej właśnie fachowości i wspierania w trudnym procesie dydaktyczno – wychowawczym oczekują rodzice. Pierwszą taką placówką wspierającą rodziców jest przedszkole.

Adaptacja to przystosowanie do nowego środowiska, do nowych sytuacji, nowych warunków. Dla dziecka 3 – letniego takim środowiskiem jest przedszkole, w którym zdobywa ono swoje pierwsze doświadczenia społeczne. Niezmiernie ważną rzeczą jest, aby doświadczenia te przebiegały w atmosferze spokoju, zrozumienia i poczucia bezpieczeństwa.

Wyniki badań naukowych wskazują, iż jedną z przyczyn problemów adaptacyjnych dzieci jest brak współpracy między rodziną a przedszkolem. Przedszkole pojmowane jest jako środowisko edukacyjne, które stymuluje możliwości rozwojowe dziecka, wspomaga jego rozwój intelektualny i tworzy korzystne warunki dla jego wszechstronnego rozwoju. Jednakże przedszkole może spełniać te warunki tylko wtedy, gdy współdziała z rodziną. Ta współpraca wymaga więc wzajemnej korelacji i zaangażowania obu stron.

Cześć dzieci przystosowuje się dość szybko, u innych okres adaptacji trwa bardzo długo, są też takie dzieci które nigdy nie adaptują się do warunków przedszkolnych. Najczęściej powyższe problemy mają dzieci, które miały przykre doświadczenia w relacjach z dorosłymi, są lękliwe, nieśmiałe, miały mały kontakt z rówieśnikami lub ich rodzice są nadopiekuńczy.

Przebieg adaptacji zależy zawsze od ogólnego poziomu rozwoju psychoruchowego dziecka. Poważne trudności, jakie napotykają dzieci w procesie adoptacji do nowego środowiska jakim jest przedszkole, wiążą się na ogół z zagrożeniem poczucia bezpieczeństwa. Zagrożeniu temu zwykle towarzyszy lęk, niepokój przed samotnością, brak oparcia w osobach bliskich, przetłaczająca ilość nowych bodźców, niemożność sprostania trudnym sytuacjom.Adaptacja 3 – latka w przedszkolu jest źródłem wielu stresów zarówno dla dziecka, jak i dla rodziców, 3 – latek przychodząc do po raz pierwszy do przedszkola, pomimo spotkania życzliwych mu osób odczuwa nadal silną więź emocjonalną z mamą i innymi domownikami.

Co zrobić, aby dzieci z uśmiechem przychodziły do przedszkola i czuły się tu bezpieczne? Należy stworzyć dzieciom takie warunki, które uwzględniłyby ich wrażliwość, dobro społeczne oraz potrzeby zarówno przedszkola, jak i rodziców dziecka.

A oto kilka rad dla rodziców, które pomogą zminimalizować negatywne skutki adaptacji dzieci 3 – letnich do przedszkola:

  • Nie przeciągaj pożegnania w szatni, pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je i wyjdź.

  • Nie zabieraj dziecka do domu kiedy płacze przy rozstaniu, jeśli zrobisz to choć raz będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.

  • Nie obiecuj: jeśli pójdziesz do przedszkola to coś dostaniesz, kiedy będziesz odbierać dziecko możesz dać mu maleńki prezencik ale nie może być to forma przekupywania.

  • Kontroluj co mówisz, zamiast: już możemy wracać do domu, powiedz: teraz możemy iść do domu. To niby niewielka różnica a jednak pierwsze zdanie ma negatywny wydźwięk.

  • Nie wymuszaj na dziecku, żeby zaraz po przyjściu do domu opowiedziało co wydarzyło się w przedszkolu, to powoduje niepotrzebny stres.

  • Jeśli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tato, rozstania z tatą są mniej bolesne.

  • Pamiętaj, żegnaj i witaj swoje dziecko zawsze z uśmiechem.

* wd. Jowity Bednarskiej „Wychowanie w przedszkolu”